Wakker worden met de zee
Luchtfoto van een Balinese kust met hotels, een zeewering en golfbrekers
Sfeerbeeld (Pexels). De plaats is niet vastgesteld, dus er staat geen plaatsnaam bij. Het laat zien waar deze methode om draait: bebouwing tot aan een zeewering, golfbrekers ervoor, en daarachter wat er van het strand over is.

Hoe dit is vastgesteld

Een beachfront-label van een boekingssite telt hier niet als bewijs. De ligging is gemeten, en daarna bekeken.

1. Meten

Voor elk hotel is de kortste lijn getrokken van het terrein naar de waterlijn van OpenStreetMap, en is geteld wat die lijn onderweg kruist: doorgaande wegen, buurtwegen, voetpaden, boulevards. Het hoogteverschil met de waterlijn komt uit het Copernicus-hoogtemodel en maakt een ligging op een klif herkenbaar. Dezelfde invoer geeft altijd dezelfde uitkomst.

2. Kijken

Een meting vanaf één coördinaat is een bovengrens, geen waarheid. Daarom gaat elk hotel langs het oog op satellietbeeld, en waar nodig langs de foto’s van het hotel zelf. Zo komt boven wat een meting mist: lage rotskusten, kiezelstranden, zeeweringen zonder zand, of een stip die bij het verkeerde gebouw staat. 35 van de 415 accommodaties zijn tot nu toe op beeld bekeken; bij elk hotel staat of dat al gebeurd is.

3. De beslisregels

De vraag die elk grensgeval beslist: heeft het terrein zelf een zeekant?

De eigen tuin, muur, poort en trap van het hotel tellen niet als scheiding. Een diep terrein dat van de weg tot het water loopt, kan honderd meter meten en toch direct aan het strand liggen.

Wat “strand” betekent

Zand waar je op kunt liggen. Een strook die alleen bij eb droogvalt, of een meter zand tegen een zeewering, telt niet.

4. Wat nog niet af is

Van 380 accommodaties berust de indeling nog op de meting alleen; dat staat er dan ook bij. De gastscore komt van Booking.com. Prijzen zijn een momentopname op één vaste peildatum, bedoeld om hotels onderling te vergelijken — geen actuele prijs.